Aanmelden
Menu

Irene

Irene zet elke dag weer een stap in de goede richting

Irene is 24 jaar en woont samen met haar hond Django in Harlingen. Irene heeft niet aangeboren hersenletsel (NAH). Toen ze 13 jaar was heeft ze een auto-ongeluk gehad. Toch zet Irene elke dag weer een stap in de goede richting. Binnenkort richting nog zelfstandiger wonen.

"Van Ulco de Boer krijg ik hier hulp bij. Hij creëert rust in mijn hoofd."
Ik ben snel afgeleid en vergeet dan waar ik mee bezig was

Vroeger had ik de bijnaam “Jozefien kwebbeleend”, naar het gelijknamige kinderboek. Op mijn werk leer ik dat ik niet altijd kan kwebbelen en kletsen.

Ik heb alles opnieuw moeten leren

“Op mijn dertiende kreeg ik een ongeluk”, vertelt Irene tijdens het gesprek in haar huisje. “Ik zat op de fiets en was onderweg naar mijn oppas, maar ik kwam daar niet aan. Ik werd door een auto aangereden. Met de helikopter ben ik naar Groningen gebracht, waar ik een lange tijd in coma heb gelegen. Ik heb alles opnieuw moeten leren. Het is nu een grote chaos in mijn hoofd. Ik hoor álles en denk dat ik er iets mee moet. Van Ulco de Boer krijg ik hier hulp bij. Hij creëert rust in mijn hoofd: we noemen dit laatjes of vakjes waar ik informatie in kan stoppen. Dit voorkomt dat ik in de war raak en boos word. Want doordat ik boos wordt gaat er nog meer mis. Na een boze bui ben ik vaak verdrietig en word ik boos op dat ik toen een ongeluk heb gehad.”

Soms wil ik alles een beetje te perfect doen

“Ik ben snel afgeleid en vergeet dan waar ik mee bezig was. Op mijn werk zet ik de spullen die binnengebracht worden allemaal in de computer. Ik kan blind typen. Het product beschrijf ik, wat is het, welke kleur en wat de prijs wordt. Het leukste aan mijn werk is het contact, het praten met de mensen die in de winkel komen. Ik wil de mensen altijd zo goed mogelijk helpen. Soms wil ik alles een beetje te perfect doen. In het station in Harlingen waar ik werk is een winkel, er is dagbesteding en een koffiecorner, het tweede bakje is gratis en de appeltaart is heerlijk!”

In de toekomst wil ik nog een stapje zelfstandiger worden

“In de toekomst wil ik nog een stapje zelfstandiger worden. Ik merk dat ik onrustig word van veel begeleiding en wisselingen. Dit maakt me verdrietig en boos. Samen met mijn moeder en Ulco gaan we op zoek naar vaste begeleiders die mijn gaan helpen om mijn grote droom te realiseren: een eigen huis met eigen begeleiders en steeds meer rust in mijn hoofd.”

Els is de moeder van Irene

“Ik zie uit naar het moment waarop Irene een eigen plek heeft met een veel kleiner team van vaste begeleiders”. Irene woont nu in een woongroep waar een team van zeven vaste begeleiders om haar heen staan. Bij ziekte komen er soms nog weer andere begeleiders voorbij. Voor Irene is dit te ingewikkeld. Er komen veel verschillende mensen bij haar over de vloer en dat is heel onrustig. Natuurlijk bedoelt iedereen het goed en hanteren zij zoveel mogelijk dezelfde begeleidingsstijl. Toch is dit niet voldoende.”

Voor Irene is het belangrijk als zij een klik heeft met de begeleiders

“Iedereen benadert Irene op zijn eigen manier. Irene is gebaat bij consequente en overzichtelijke kaders en afspraken. Anders raakt zij het overzicht kwijt. Voor Irene is het al problematisch wanneer een begeleider iets niet weet of iets anders roept dan de collega die bijvoorbeeld de ochtenddienst had. Bij zeven verschillende begeleiders in wisselende diensten en roosters is deze duidelijkheid bijna niet te realiseren. Daarnaast is Irene erg gevoelig voor het hebben van de juiste klik. Net als bij ons allemaal is het ook fijn en belangrijk voor Irene als zij een klik heeft met de begeleiders die bij haar over de vloer komen. Bij een groot team is dit bijna onmogelijk.”

“Samen met Irene zijn we bezig met het kopen van een eigen woning voor haar”.
Nieuw huis voor Irene

Moeder Els hoopt dat in de nieuwe woonsituatie veel extra prikkels zullen verdwijnen en dat Irene zich in haar nieuwe huis heel erg thuis gaat voelen.

Samen met Ulco zoeken we naar de juiste mensen

“Ik hoop dat Irene zich meer verantwoordelijk gaat voelen voor haar huis omdat het dan echt als haar eigen thuis aanvoelt”, zegt Els. Bij deze nieuwe woonsituatie hoort een vast team van twee, hooguit drie, begeleiders.

Samen met Ulco zoeken we naar de juiste mensen. “De stijl van begeleiden binnen de praktijk van Ulco de Boer past goed bij Irene en mij”, geeft moeder aan. “Daarnaast heeft de praktijk veel expertise in huis en denken zij in mogelijkheden en kansen. Juist daarom willen we met Ulco blijven werken. Ik zie er echt naar uit: een klein team, vaste aanspreekpunten met korte lijntjes en iemand die er altijd voor Irene is.”

Irene heeft hier natuurlijk ook een stem in. Zo heeft ze ook samen met haar moeder de keuze van de nieuwe woning gemaakt. Nieuwe dingen en situaties zijn moeilijk voor Irene, maar haar moeder heeft er alle vertrouwen in.